Afstand: 19 kilometer (en 1.000 hoogtemeters)

Waar: Storey Arms (Wales)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Samengevat: Wandelen in ‘the Brecon Beacons’ is in veel gevallen een uitdaging. Zeker een rondje waarin de hoogste piek van zuid Wales, de Pan y Fan is opgenomen. Samen met de beklimmening van Corn Du, Crybin en Twyn Mwyalchod maak je een redelijk aantal hoogtemeters. Gelukkig ook een stukje soort-van vlak. Dat is dan gelijk een stukje met historie: ‘the Roman’-route.

Zeg je “Storey Arms” dan zeg je startpunt voor een uitdagende wandeling: Pan y Fan, the big one. Aan het begin van de wandeldag is het goede nieuws is dat er zonder moeite een parkeerplaats wordt gevonden, het minder goede nieuws is dat er een bijna onafgebroken stroom van voorbij trekkende wolkenflarden is. Tegen de tijd dat de wandelschoenen aan zijn,  hebben de wolken gezelschap van miezer regen. Een wandeling uit het boekje.

Waar de paar andere wandelaars het brede pad naar boven volgen, gaat mijn route linksaf het gras op. Gestaag heuvel op bijt het al lekker door in de kuiten. Na elke honderd stappen twee tellen rust voor wat extra lucht (en toe te kijken hoe het de wolken wel lukt om tikkertje te spelen).

Na de stile is het wandelpad iets minder goed te herkennen maar het is nog net te doen. Na al heel wat hoogtemeters in de benen te hebben, wordt het eerste mikpunt bereikt: Tommy Jones Obelisk. Vanaf dit punt kijk je mooi de volgende vallei in. Nog meer foto’s en een kleine controle van de route.  Met de top van de eerste klim net zichtbaar in nevel is het even moed verzamelen en weer op pad.

Het is een uitdagende klim maar het uitzicht, zelfs al is het beperkt is de moeite waard. Even een voetje op ‘the diving board’ en dan afdalen. En dan ligt de klim naar de Pan y Fan voor de voeten. De klim valt eigenlijk best mee, de grootste uitdaging blijkt de wachtrij op de top te zijn. Wie had gedacht dat je voor het maken van een foto op de top in de rij moet staan.

De volgende afdaling is even zoeken in de mist en voor iemand die dergelijk terrein niet gewend is, is het pad naar beneden bijna net zo’n uitdaging als naar boven. Maar het lukt, zelfs zonder vallen en opstaan. Aan het eind van de afdaling is er weer even tijd om bij te komen. En net als je denkt dat je genoeg moed hebt om verder te gaan trekt de nevel net genoeg op om de volgende beklimming zichtbaar te maken. En weg is alle moed. Dat gaat dus echt niet lukken.

Maar er zit niets anders op dan drie keer diep adem te halen en het beste beentje (of voetje) voor te zetten en weer naar boven te klimmen. Niets zo goed voor je gevoel van eigen waarde als je dan ingehaald wordt door een wandelaar die minsten anderhalf keer jouw leeftijd is. Maar de aanhouder wint: de top van de Crybin inclusief lunch. Omdat  het op de top best waait wordt het een korte lunch. Een fijn stukje volgt, redelijk vlak over het plateau. Maar het kan niet uitblijven: de afdaling van de Crybin, die blijkt goed te voelen in de bovenbenen.

Eenmaal beneden, met nog de nodige stress van de afdaling in het lichaam weet een passerende wijsneus te vertellen dat je ook gewoon onderlangs kan wandelen. Omdat de teleurstelling blijkbaar ongeveer tien centimeter dik op mijn gezicht staat, volgt wel snel de opmerking: ‘maar echte bikkels gaan via de top’.

Op de romeinse weg die volgt is het even lekker bijkomen. Mijn voeten in schoenen die geschikt zijn voor een wandeling in het gebergte protesteren desondanks regelmatig en dan te  bedenken dat hier mensen op romeinse sandalen dezelfde route hebben afgelegd. Uiteindelijk verlaat de route de romeinse weg en gaat in de richting van het reservoir. De dam oversteken klinkt gevaarlijker dan het is. De klim aan de andere kant is een ander verhaal. Maar boven komen lukt. De route gaat direct rechtsaf, maar ik weet dat linksaf naar het trig point gaat. De perfecte plek voor thee. Geen koekje erbij maar wel geweldig uitzicht over het fraaie Wales.

Na de thee is het tijd voor de laatste etappe van de wandeling. Mooi over het plateau in de richting van de Pan y Fan. Gelukkig blijft de route nu laag en gaat uiteindelijk zelfs nog verder naar beneden. Over een slootje springen (er zit nog genoeg pit in de benen, zelfs na achttien kilometer en negenhonderd hoogtemeters) en dan je gelooft het niet, de laatste klim in deze wandeling. Na het hek is het in een streep naar beneden en dan eindelijk verdiend §uitblazen op de parkeerplaats.

Een wandeling om nooit te vergeten (dat doen mijn voeten zeker ook niet).

Facebooktwitter