Afstand: 14 kilometer

Waar: Wye (Engeland)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Samengevat: Een wandeling vanuit Wye. Langs ‘the crown’, door de velden, over stiles, door bossen en als bonus mooie vergezichten.

De wandeling ‘Wye tell me Wye’ is met enthousiasme uitgelopen, dus wanneer er nog een startlocatie voor een wandeling gezocht wordt krijgt Wye de meeste stemmen. Vooraf met de gps een route gemaakt die zo veel mogelijk de al door ons gewandelde paden mijdt.

Met het bankje voor de kerk van Wye weer als startpunt gaat de groep vol goede moed op pad. Het lange rechte pad het dorp uit verdient niet direct de schoonheidsprijs, maar na het overwinnen van de eerste klim wordt de ‘North Downs Way ‘ bereikt en zijn de uitzichten wijds. Vandaag wordt het pad bevolkt door een kudde schapen die van geen wijken weten maar ook de wandelaars geen blik waardig keuren.

Wanneer de route links afslaat, een veld oversteekt en een strook brandnetels doorkruist (brandnetels zijn wel het grootste nadeel op wandelingen door Kent) strekt een heel ander uitzicht zich voor de wandelaars uit. De graanvelden zijn ingeruild voor groene heuvels.

De route blijft heuvelop en heuvelaf gaan, wat in de benen begint te wegen, maar met het steeds wisselende landschap lijkt niemand er last van te hebben. Halverwege de route is er toch even een klein discussiemoment. Daar waar volgens de kaart echt een voetpad door de heg moet steken, is er geen stile te bekennen. Omdat aan de overkant van het veld wel het volgende hek te zien is, wordt besloten om met jeugdige souplesse de spong over het hek te wagen. De hele groep komt zonder kleerscheuren over het hek en kan de wandeling volgens de route vervolgd worden.

Door het fazant-kleefaan-effect breidt de wandelgroep zich snel uit tot tien deelnemers. Tot er een gat in het hek wordt gevonden en de voor ons uit snellende gevederde wandelaars het voor vandaag voor gezien houden.

Via de groene loper door een pas gemaaid graanveld (inclusief het leermoment dat wanneer je in de zon door een stoppelveld loopt je toch natte benen kunt krijgen van het opspattende regenwater uit de graanstoppels) wordt de verharde weg bereikt zodat alle waterschade weer kan opdrogen.

Met Wye al weer op de borden, maakt de route nog een doorsteek door een veld in de richting van de spoorovergang. Niet ongebruikelijk in Engeland, maar voor Nederlandse wandelaars toch wat onwennig: zelf uitkijken voor je het spoor over steekt (Stop, Look, Listen; en dan oversteken als het veilig is).

Ondertussen steekt de kerktoren van Wye al weer boven het groen uit. Dat betekent dat het eindpunt van de wandeling bijna in zicht is. Nog een keer een paar schapen ontwijken en dan is het bankje voor de kerk bereikt. Met ruim dertien kilometer op de de wandelteller gaat de groep op zoek naar een paar stoelen en koffie. Tegen de tijd dat de wandeling is afgerond staan er viertien kilometers in het logboek. Tijd om een punt achter deze mooie wandeling te zetten.

Ps. de wandelgroep is het er over eens: een aanrader. De favoriete wandeling van een weekje wandelen in Kent.

Facebooktwitter