Afstand: 16 kilometer (514 hoogtemeters)

Waar: Llanthony (Wales)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Samengevat: Een wandeling vanaf Llanthony Priory naar Cmwyoy en via Offa’s Dyke Path terug. Grootste uitdaging waren de twee dolle honden op het erf van de boerderij.

Vandaag worden de wandelschoenen aangetrokken op de parkeerplaats van Llanthony Priory. Om de benen de tijd te geven warm te lopen, wordt gekozen de wandeling tegen de klok in te lopen en eerst het meer vlakke gedeelte (voor zover mogelijk in Wales) te wandelen. De regenbuien van de afgelopen weken hebben blijkbaar zoveel water gebracht dat het behoorlijk drassig is in het weiland, de beekjes breder zijn waardoor het soms even zoeken is naar het minst uitdagende punt om over te steken en het hier en daar behoorlijk glad is op de klei.

Na een paar kilometer wandelen door de weilanden begint de route toch aan de eerste meer uitdagende klim. Wanneer de route de zandweg bereikt rekent de wandelaar op een meer begaanbaar pad, maar hier is blijkbaar in de afgelopen dagen met zwaar materieel gereden waardoor het wandelpad veranderd is in letterlijk een modder-klei poel. Tegen de tijd dat het gras wordt bereikt zijn de wandelschoenen voorzien van een twee centimeter dikke roodbruine klei laag.

De route slingert tussen de velden door en daalt af naar Cmwyoy, langs de kerk met de scheve toren en verder naar beneden. Het is even zoeken om het wandelpad door het veld te vinden. Maar na even zoeken wordt het bruggetje over het water in het groen gevonden en kan er tussen de schapen door weer naar boven geklommen worden. Vanaf de stile gaat het minder steil maar nog wel gestaag naar boven.

Wijdse uitzichten op de omliggende heuvels. Na drie hekken die zonder te veel moeite overwonnen zijn, is het gepiep van het vierde hek het startschot voor twee honden om dol op de wandelaar af te stuiven. Met een flitsende beweging het hek weer dicht gedaan en aan de goede kant van het hek bijkomen van de schrik.

Even de opties overwegen. Terug wandelen valt direct af; dat is te ver. Na een korte controle wordt vastgesteld dat de wandelaar zich op een openbaar voetpad bevindt. Dus dan maar de andere optie, thee drinken en wachten toe iemand de honden terug in hun hok stopt of in bedwang houdt. Thee in het zonnetje met twee wild en woest blaffende honden is niet de meest ontspannende setting. Daar zijn zijn de honden het blijkbaar mee eens en na tien minuten hebben ze genoeg woede verzameld en wringen ze zich tussen de spijlen van het hek door en trekken een verbeten sprint in de richting van de theedrinkende wandelaar. Zo’n beetje de hele vallei bij elkaar gillend worden de honden op afstand gehouden en is er blijkbaar nu toch wel zoveel gedoe in het veld dat de boer zich laat zien.

Met de honden onder toezicht kan de oversteek over het erf gemaakt worden om aan de andere kant van het erf het wandelpad weer op te pikken (veel van de wandelpaden gaan over priveterrein, met right-of-way voor wandelaars, zo nu en dan kom je een boer tegen die met wilde honden wandelaars af wil schrikken, vandaag is het gelukkig goed afgelopen, het scheelt als je heel hard en hoog kunt gillen).

Na een uitdagenden laatste klim wordt Offa’s Dyke path bereikt en gaat het in een dalende lijn in de richting van het startpunt. Het mooie van dit deel van de wandeling is het uitzicht op zowel Engeland als op Wales.

Algemeen oordeel over de wandeling: afgezien van de wilde honden een mooie wandeling.

Ps. Bij de priory is een tea room, maar die is buiten het seizoen tijdens weekdagen gesloten. Gelukkig staat er op de parkeerplaats een picknick tafel. Thee uit de thermosfles met uitzicht op de heuvels, ook geen slechte afsluiting van een klein avontuur.

 

Facebooktwitter