Afstand: 5 kilometer

Waar: Whistler (Canada)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Samengevat: Een sneeuwschoenenwandeling die een kleine variatie maakt op de ingelopen paden. Dan blijkt dat het heel erg stil kan zijn in een sneeuwlandschap.

Vandaag nog een keer een paar sneeuwschoenen opgehaald voor de derde wandeling door de sneeuw. Lost Lake park ligt op loopafstand van Whistler dus makkelijk bereikbaar voor een wandeling. Zelfs al is het de derde wandeling,  de eerste honderd meter met de onhandige sneeuwschoenen aan de voeten gaan niet echt heel soepel.

Eenmaal de slag weer te pakken, gaat het met meer souplesse heuvel (of berg?) op. Bij de vorige wandeling een doorsteek gezien (en volgens de kaart loopt er zelfs een officieel pad, hoewel geen gemarkeerde route voor sneeuwschoenen) welke een mooie variatie lijkt op het voor de hand liggende rondje.

Het eerste stuk van de wandeling volgt weer het water in de richting van Lost Lake, nog steeds verscholen onder de sneeuw. Nu wordt niet de oversteek naar naar de oranje route gemaakt, maar volgt de wandeling het pad links af langs het meer. De twee bankjes onderweg zijn een goed excuus om even te gaan zitten en van het uitzicht te genieten.

Even uitkijken bij het oversteken van de langlaufroute, voor er een serieus klimmetje in de route verstopt blijkt te zijn. Vlak na het oversteken van de wandelbrug staat de markering voor het fietspad een beetje verscholen in de sneeuw maar nog duidelijk genoeg om er niet voorbij te lopen. Na het even afwegen van de mogelijkheden (een wandeling met bijzondere uitzichten) en de risico’s (niet helemaal zeker dat het fietspad ook in de winter volop in gebruik is), wordt een besluit genomen. De algemene conclusie is dat er een uitdagend alternatief is, rekening houdend met het feit dat er een duidelijk ingelopen pad in de sneeuw te zien is. Blijkbaar zijn er al meer wandelaars  geweest die deze doorsteek hebben gemaakt. Dus wat houdt ons tegen?

Vol goede moed volgt de groep het pad. Na een paar slingerende bewegingen , een paar kleine klimmetjes en even zoveel afdalingen, wordt toch hardop de vraag gesteld of dit het beste idee van de dag was. Omdat terug wandelen volgens de gps verder is dan het oppikken van de wandelroute iets verderop, wordt stug doorgestapt met als beloning een mooi uitkijkpunt over de omgeving.

Toch is er wel een (kleine) zucht van opluchting wanneer de gebaande route weer opgepikt kan worden. Nog een keer langs de kerstboom (mijn favoriete versiering is het theezakje dat aan een toch wel dor uitziende tak vrolijk in de wind heen en weer slingert) en dan in een dalende lijn terug naar het beginpunt.

De reeds bekende ‘trailhost’ zorgt voor een warm onthaal en een kopje koffie. Algemene conclusie: een mooie besteding van de ochtend.

Ps. hoewel de variatie niet indrukwekkender is dan dat de route een klein stukje van het zomermountainbike-pad volgt , is het richtingsgevoel lastig vast te houden in een wit landschap.

 

Facebooktwitter