Afstand: 7 kilometer

Waar: Lyngdal (Noorwegen)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Startpunt: parkeerplaats bij Strandhotel, Lyngdal, Noorwegen

Samengevat: een wandeling met een aantal extra lusjes langs indrukwekkende stenen en twee keer een uitkijkpunt of het fjord.

Beoordeling: 7

Met een regengordijn dat het uitzicht in het fjord helemaal verbergt, is er nog genoeg wandelmoed in de groep voor een korte wandeling vanuit Lyngdal. Vanaf het strand (niet meer dan een drie meter brede zandstrook met uitzicht op een boorplatform) volgt de route naar het uitzichtpunt ‘Måden’ eerst een stukje het strand voor het de klim naar boven maakt via het grindpad. De meegekregen kaart is niet heel duidelijk over de bedoelde richting, dus op goed geluk gaat het rechtsaf over het voetpad en nog een stukje klimmen (vanuit de gedachte dat een uitkijkpunt hoog ligt lag het niet voor de hand om links af te slaan en af te dalen).

Bij de eerste weg van links staat er gelukkig een routebordje dat de wandelgroep de zekerheid geeft dat de wandeling nog steeds de bedoelde route volgt. In de bocht van de weg slaat de route links af en gaat het groen in. Het pad blijft nog steeds behoorlijk klimmen wat in de kuiten te voelen is. Gelukkig geeft een informatiebord de wandelgroep een goed excuus om even stil te gaan staan. Op het kleine informatiebordje wordt een kleine variatie op de route voorgesteld om zo langs ‘the balancing act’ te wandelen. Hoewel het bordje een duidelijk ingelopen wandelpad suggereert, is het een ware speurtocht om de balancerende steen te vinden. Na het maken van een kleine fotoreeks wordt er met lichte tred, een pad terug gezocht naar het brede wandelpad.

Bij het volgende informatiebord wordt de wandelaar weer het bos ingestuurd, nu op zoek naar ‘the rocking stone’. Het is even zoeken, en in het hoge lange gras houden zelfs de waterdichte wandelschoenen de voeten niet droog, maar de steen wordt gevonden. Met een klein experiment wordt vastgesteld dat het lukt om de imposante steen een beetje te laten wiebelen. Weer is er een beetje fantasie voor nodig om het pad tussen de bomen door te vinden om weer op het wandelpad terug te komen. Blijk iets te veel afgedaald en dus wordt het grindpad iets lager dan bedoeld weer opgepakt.

De volgende  bordjes zetten de wandelaars op het spoor van ‘de egel’ en ‘de muis’. Grote rotsblokken die door het ijs van de gletsjer op kleinere stenen is gezet. Via het eerste uitkijkpunt met een grote zonnestoel blijft de wandeling nog steeds klimmen. Bij de afslag naar het tweede uitkijkpunt’ is er even overleg. Ondertussen is het zo hard gaan regenen dat het water van de bijna waterdichte broek zo de schoenen inloopt. Toch wordt besloten om de omweg naar het tweede uitkijkpunt en het laatste rotsblok,, ‘de reus’,  van de wandeling te maken.

Het rotsblok blijkt bijna net zo imposant te zijn als zijn (of haar) naam doet vermoeden en is in ieder geval groot genoeg om onder een van de overhangende punten te gaan staan en te schuilen voor de regen.

Na de kleine pauze wordt het laatste stukje in de richting van het uitzichtpunt gemaakt. Het uitzicht valt wat tegen met het grijze gordijn dat in het fjord hangt. Op de weg terug wordt nog even bij de brievenbus een berichtje achter gelaten. Eenmaal weer terug op de hoofdroute gaat het al gauw heuvel af in de richting van de bewoonde wereld. Tijd voor thee en droge sokken.

Ps. het stuk door het groen met de verschillende rotsformaties was genoeg compensatie voor de minder boeiende delen van de wandeling om er toch een voldoende uit te halen.

 

 

 

Facebooktwitter