Afstand: 8 kilometer

Waar: Fongauffier (Frankrijk)

Gpx bestand: hier beschikbaar

Samengevat: In de Périgord Noir is een hele verzameling wandelingen uitgezet. Nog minder bekend in het gebied kiezen we voor de zekerheid van een uitgepijlde wandeling. Het blijkt een goede keuze te zijn. Leuke wandeling, over deels smalle zandpaadjes en deels over rustige weggetjes. Mooie uitzichten over het Franse landschap. Wel een paar stevige klimmetjes in de wandeling (en ook een lange afdaling die in de kuiten bijt).

P1010238

Na een korte ochtendwandeling is het vanmiddag dan toch tijd voor een langere wandeling. Gezien dat er een paar wandelingen in de buurt beginnen. We kiezen voor een rondje zodat er geen vervoer terug geregeld hoeft te worden.

Vanaf het startpunt in het dorp wandelen in de richting van het water. Op het kruispunt besluiten we links af te slaan omdat we al een paaltje met een geel hoedje zien staan. We zijn dus onderweg. Na een redelijk vlak eerste stuk buigt onaangekondigd het pad naar rechts af en gaat dan ook gelijk stevig omhoog. Dat is even naar adem happen. Toch maar de ene voet voor de andere blijven zetten en dan komt toch de hele groep boven. Goed excuus: fotomoment (maar eigenlijk is het gewoon even op adem komen).

De paaltjes zijn eenvoudig te vinden. Na de eerste klim gaat de wandeling gelukkig weer heuvel af. De meningen zijn verdeeld wat zwaarder is: heuvel op of heuvel af. Bij de waterpomp van Lolivarie nog een stukje recht door en bij het ijzeren kruis (versierd met schelp) rechts aanhouden. En dan gaat het weer heuvel op, deels door veld en bos. Grote voordeel van het veld is dat er zo nu en dan een zuchtje wind te voelen is.

P1010241

De klim lijkt bijna eindeloos maar we weten uiteindelijk toch de top van de klim te bereiken. Eenmaal het eind van het bospad gaat de route verder over de verharde weg. Op de t-splitsing is het even twijfelen. Links aanhouden en steil naar beneden of toch rechts aanhouden en vlak blijven lopen. De voorkeur heeft rechts. Maar na groepsoverleg (meeste stemmen gelden ook hier) toch maar links af, onder luid protest van de kuiten. Bonus is wel de zoete geur van kamperfoelie.  Dan komt er toch weer een paaltje met een geel hoedje in beeld. We zitten dus op de goede route. Maar het blijft nog steeds behoorlijk dalen.

Eenmaal op de verharde weg is het grootste leed geleden. Even lijkt het of de route de doorgaande weg gaat volgen maar dan steekt het pad toch weer het groen in en over een wat vaag bruggetje (er is in ieder geval geen water te zien). Een laatste klim (de zonnebloemen zijn even niet aan de wandelaars besteed) en natuurlijk de onvermijdelijke afdaling voordat dan toch het eindpunt weer in zicht komt.

P1010240

Ps. geen bankjes onderweg, dus iets drinken kan tussen de bloemen in het gras. Achteraf gezien hebben de route tegen de bedoelde richting in gelopen. Dat maakt voor een rondje gelukkig niet uit. Voordeel van deze wandelrichting is dat het dalende stuk over gras gaat en niet over losliggende stenen.

Facebooktwitter